واشنگتن تايمز در گزارشي نوشت:
روساي ستاد مشترك و فرماندهان سابق بهتر از اكثر كارشناسان مي دانند كه ايران صاحب توانمندي هاي قابل توجه تلافي جويانه در نبرد نامنظم در نقاط مختلف است، در تنگه هرمز كه معبر 25 درصد ترافيك نفتي دنياست، در بحرين كه محل استقرار ناوگان پنجم دريايي آمريكاست و دو سوم جمعيتش را شيعيان تشكيل داده اند، در دوبي كه محل زندگي 400هزار ايراني است و تعداد زيادي از آنها را نيز «عوامل مخفي» و يا متمايل به ايران تشكيل مي دهد.
پايگاه هاي نظامي آمريكا در عربستان هم در تيررس موشك هاي ايران است.
از سوي ديگر مركز پژوهش هاي آكسفورد در تحليلي تصريح كرد: بحث حمله نظامي آمريكا به ايران تقريباً منتفي شده اگرچه اسرائيل بدان مايل است. در صورت وقوع جنگ، زمان آن طولاني خواهد بود و ايران قادر به طولاني كردن جنگ است بي آن كه برنامه هسته اي اين كشور متوقف شود. چنين حمله اي در مقابل، باعث تشويق ايران به توليد سلاح اتمي خواهد شد.
اين مركز پژوهشي تاكيد مي كند گزينه در شرايط كنوني افزايش تلاش ها براي دستيابي به راه حلي ديپلماتيك است يا اينكه غرب بپذيرد كه ايران در نهايت به يك قدرت هسته اي تبديل مي شود و از اين امر براي خلع سلاح هسته اي جهاني استفاده كند.
گروه تحقيقاتي آكسفورد در گزارش خود نتيجه گرفته است: «پيامدهاي حمله نظامي به ايران چنان جدي است كه به هيچ شكلي نبايد آن را تشويق كرد. يافتن راه هاي ديگر براي پايان دادن به چالش اتمي ايران، هر قدر هم كه مشكل باشد، بايد دنبال شود.»